جمعه

معین نیاز.

حجم نارضایتی از خودم در حالی که احتمالا کار بیشتری از دستم‌برنمیاد.

و چشمایی که دوباره از بغض و‌سنگینب عجیب قطره های اشک بی اختیار جاری.

یاد خاطراتش. امروز. بارها تکرار شد. بازم قلبم که بی قراری میکنه. درد عجیب سینه.

یاد اون .‌تولدش. روزای آخری که همین حوالی دو سال قبل کنار هم

سوالات بی جواب. ابهام و گنگی. مه گرفتگی مغزی

بی قراری همیشگی.

خدای من. قلب این قلب. این احساسات. این سردرگمی :)

خدای من.