۱۲۷۰.
در این هجوم ناجوانمردانه غم
در این ظلمات ظالمانه شب
در این تاریکی مطلق و نبود برق
نبود امید
خدا
در این ناراضی بودن های از خود
تو چراغ راه این قدر مطلق تاریکی ها باش
شاید راه گریزی برای خروج از این قدرمطلق ظالمانه خاموشی ها بود
قلبم خدا جان
قلبم
قلبم
درد و درد و زخم
خدا
راه نجات دانم تویی
مرا اگر با اختیاری که دادی نشده ؛ از سر اجبار سربه راهم فرما
خدا این روح و قلبم درد دارد..
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مرداد ۱۴۰۴ ساعت 21:52 توسط بیم
|