دنیا ؛ همه اش ؛ همه اش ! همه ی خوب و‌بدهایش ؛ خوشی و غم هایش همگی خواب اند . قول میدم همه خوابه. هر موقع به لحظات و سال و روزهایی که ازشون گذشتم ؛ باورم نمیشه این من بودم ؟ این من بودم این همه تجربه و اتفاقات غیر قابل پیش بینی همراهم بوده؟ این گذشته و‌حوادث همگی متعلق منه واقعا؟ من کجا اون جا کجا ؟ من کجا اون شهر کجا . من کجا این یه سال جهنمی کجا

نمیدونم خدا شایذ همش خوابه کاووسه ! واقعا این زندگی ؛ ذات زندگی خیلی عجیبه خدا ؛ همش مثل وهم ؛ مثل یه خواب با کلی اتفاق ؛ شبیه فیلم سینمایی ! بقول معروف چه ها با جان خود کردم؟ چه ها بر من گذشت

فردا به قمری دومین سالگرد عقدمونه . بماند که کلا ۱۱ ماه با هم بودیم و اگه اخراشو هم کسر کنیم ۹ ماه . آره . صیغه روز عید قربان. عقدخونی روز غدیر هم برامون خوش یمن نبود . از هم پاشید و من الان خسته ی خسته از پله های دادگاه. اشکالی نداره میم. یه روز میخوابی بیدار میشی میبینی این کاووس و غم هم مثل یه خواب تمومه . مثل عمرت . مثل زندگیت . ای حیف و صد حیف از این عمر و جونی که سوخت و سوزندمش . به اشتباه . ب بطالت . به انتخاب اشتباه. نمیدونم چقدر دیگه زنده ام نمیدونم . نمیدونم چقدر دیگه مونده. نمیدونم مردن باعث ارامشه یا نه! همه ارزوم زودتر رفته . همه ی چیزی که از خدا میخوام . اما میترسم خیلی زیاد . برم و اون دنیای ناتموم بی انتها که تو مخیله و مغز نمیگنجه؛ وضع و شرایط خیلی بذتر این باشه

میترسم

مرور شد خدا . فردا برام مرور شد :)

خدا کرمتو شکر حکمتتو شکر همه چی رو شکر

ولی خیلی سخت بود

به امید خودت.