کنار دریاچه

تکیه به میله ها و‌سکو نشسته

یاد تو

حال‌و هوای خوب آن روزهایمان

زندگی‌ عجیب است و ناجوانمرد

دو نفری کنار‌هم و عکس یادگاری شان دست در دستان هم و هم آغوش همدیگر

عشقشان پایدار و زندگی شان پایدارتر

به یاد عکس دو تایی مان در اینجا

جای نخی سیگار خالیست

هوای مطبوع بینظیر ؛ شاید هوای بهشت ؛ نه سرد و‌نه گرم ؛ نسیمی ملایم و ابری که از آفتاب امانم داده .

خدایا شکر

ولی الان باید با هم میبودیم

دوباره دلتنگی عجیب نسبت به او امانم بریده

الهی به امید تو.